Café   Leave a comment

Een zonnige namiddag op een zonovergoten terras van een volkscafé.

Café

Volkswijsheden in beduimelde glazen en overvolle asbakken, rokershoest in camouflage van een voorjaarsverkoudheid en niet langer te verbergen geel-bruine vlekken op wijs- en middenvingers, grauwe rimpels in een transparant gelaat van hoop en het verlangen naar immanentie aan de maatschappij, en er volledig aan beantwoorden, een overmoedige lentezon met even overmoedige persoonlijkheden bevolken het terras in grandeur.

Hier kan de afvallige triomferen in onduidelijke heldenverhalen, verzameld in doorweekte bierkaarten en ontelbare peuken. De oude schooldirecteur en de kunstenaar flegmatiek verbonden met een pittige uiteenzetting over onbelangrijke zaken die worden verheven tot sleutels die deuren openen waarachter zich benevelde antwoorden bevinden.
Aandacht die wordt afgeleid door bruine kleur, niet doorrookt maar evenwel exotisch door hun voorkomen, die dames, maar even volks als de gemiddelde tapgast die het zonlicht schuwt. Hier tiert het racisme welig in geile blikken en vergeeflijkheid van jeugdzonden.

‘Fashion wannabe’s’ en paasbestpakken in cellofaan, zondagsrust en moed inzuipen voor de nieuwe werkweek. Luider wordende stemmen en stemmig filosoferen, knagende honger naar wijsheid in overtreffende trappen, eindeloos naar boven om straks meedogenloos van een te hoge sokkel te moeten stuiken. Verbeten lippen verdeeld in verticale lijnen van vermeende belangrijkheid als de streepjescode van prullaria.
Moeder en zoon in een schijnheilige verzoening, vrouwen die hun leven aan geringe mannelijkheid, doch aan de dictatuur van het huwelijk te danken hebben, stilzwijgend en wijs, veel wijzer voor zich uit kijken en hun voorbij geraasde leven op de bodem van het zoveelste lege glas aflezen. ‘A working class hero’ in de fleur van gealcoholiseerde en doorrookte herinneringen met zijn diva aan zijn zijde.

De schilder, de dichter en de filosoof die nog niet aan de enkels reikt van de criticus die er een legitiem oordeel over heeft. Elke reden is hier goed zich beter te voelen; we zijn allemaal immers pseudo-intellectuelen, hypochonders in een a priori zieke maatschappij van glurende blikken en verborgen agenda’s van verlangens.
En middenin deze basis en tevens lijm van deze verbolgen maatschappij slijt ik mijn gedachten aan dit papier en geniet van alles waarvan zij genieten; ben ik niet anders, noch beter en blij dat ik haar plots hoor zeggen:”Amai, das precies een koleirig woefke”.

Posted 28 maart 2011 by Mark Mendonck in Geen categorie

Tagged with , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: