Tele!   14 comments

Op een zonnig terras van een oud, berookt volkscafé, waar de gelaatskleur van toevallige bezoekers in schril contrast staat met die van zijn habitués, laten mijn vrouw en ik ons zakken in een stoel met een rieten zitting en bestellen een pint. Het is zomers warm en nadat ik de eerste verlossende slok van het bier mijn mond en keel voel passeren glijdt mijn blik langs de overige terrasgenoten. Dames en heren etaleren hun vaak beste, maar helaas ook, en veel te veel hun slechtste kanten. Maar voor de pareltjes die overblijven, nadat het kaf zichzelf van het koren heeft gescheiden doe je het. Die zijn de moeite waard en nemen me soms mee langs de servitude van veel vunzige gedachten, in de hand gewerkt door subtiele, soms sierlijke, maar meestal nadrukkelijke tot afschuwelijke decolletés toe.

Iedereen straalt, waant zich onoverwinnelijk met binnenin een hitte die hen sexy en onbekommerd doet voelen. Speelse blikken wisselen zich af met schaduwen van kleine wolkjes die het zonlicht verstrooien. En in het interbellum van vrijelijk geflirt vanachter donkere brilglazen valt mijn blik stil op wat met slechts een sprong binnen handbereik valt. Ik verstom even (dat moet er dwaas hebben uitgezien) en slik, vergeet meteen de ver voorovergebogen, en daardoor de weid openstaande decolleté die niet langer tot de verbeelding kan spreken, grijp naar mijn glas, drink en slik nadrukkelijk voor ik een tweede maal steels durf kijken.

Weliswaar zonder nadrukkelijke vrouwelijke vormen, maar niettemin des te meer zinnenprikkelend zit ze daar, het ene been regelmatig wisselend over het ander, haar jurk lichtjes openstaand, onschuldig sexy te wezen.

Ik volg via haar naakte voeten, langsheen enkel, kuiten en slanke knieën met mijn blik haar benen tot de duidelijke zichtbare spleet tussen haar dijen die zich in het halfduister bevindt. Ze opent en sluit haar benen, niet als een oester, maar als de onregelmatig flapperende vleugels van een vlinder in slow motion. Tergend langzaam zelfs. Zo nu en dan slechts lichten de dijen op door het zonlicht dat door het wiegende loof prikt en daar, geheel uit het duister verheven priemt mijn blik tot diep tussen haar slanke billen haar rood slipje binnen, verken de tere huid er omheen en heb tenslotte zicht op zijdezachte, krullende schaamhaartjes als de fluwelen rand van haar onderbroekje.

Ik strek mijn arm en met zachte hand glijden mijn gedachten over in een schandelijk pornoverhaal van Louis-Paul Boon, laat mijn vingers met weinig druk langs de binnenkant van haar dijen waaien tot mijn wijsvinger trefzeker de zachtheid van haar schaamlippen door het broekje heen voelt.

Het broekje moet wijken, ontsluiert de vunzigheid van mijn gedachten en slechts een vinger volgt van bovenaan haar venusheuvel tot het dunne straaltje vocht aan het perineum. Behoedzaam (niets verloren laten gaan) maakt mijn vinger nogmaals dezelfde beweging, doch in tegenovergestelde richting tot het schaamrood zich schuldig op mijn wangen nestelt en het zachte vlees subtiel glimt tussen haar dijen.

Oneerbiedig wil ik het woord lillend in de mond nemen, maar het woord maakt plaats voor mijn vinger die grondig wordt afgelikt. Ze kijkt niet eens verbaasd op; het voelde vast als de wind, steels spelend in alle hoeken en kanten, grote ruimten en kleine spleetjes. Kleine spleetjes! Ik schok.

“Had ik nu maar m’n fototoestel met teleobjectief meegebracht”, hoor ik mijn vrouw zeggen, “moet je die jonge vrouw zien zitten, ik kan zowaar haar onderbroekje zien!”

Ik kan niet veel meer uitbrengen dan:”Ja, daar zeg je zoiets. Jammer”, en haal mijn vinger uit mijn openstaande mond, merk dat de vrouw minstens dertig meter van ons af zit en vervloek mezelf dat ik niet kan toegeven aan platvloers papparazzi voyeurisme.

“Had ik mijn tele maar bij!”, zie haar opstaan en in de kuierende massa verdwijnen en word plots overvallen door een nog grotere dorst!

14 responses to “Tele!

Subscribe to comments with RSS.

  1. Schitterende proza Mark, de moraal v/h verhaal, altijd je tele binnen handbereik.🙂

  2. Het is nog vroeg op de dag en mijn geslachtshormonen beginnen flink op te spelen.
    Je mag mijn 300mm f/2.8 wel lenen maar of je daar op 30 meter afstand ongezien een foto mee kan maken ? 🙂

  3. Schrijver en fotograaf en een les in het verhaal🙂

  4. Hahaha…je doet m’n fantasie op hol slaan Mark…

  5. Verrassend. En zeer beeldend poëtisch geschreven. Je wordt nergens plat maar blijft subtiel. Dat is knap bij zo’n onderwerp!
    Graag gelezen, Mark

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: